Ralph in het Oldambt 

Een drukte van jewelste in een supermarkt ergens in de buurt van de stad Winschoten. Het was er zo druk dat mensen ook nog hondsbrutaal in de gangpaden gaan staan te kwekken over hun gezondheid en hoe dik ze wel niet zijn. Ik heb er zo’n hekel aan dat ik maar in een vlaag van verstandsverbijstering per ongeluk expres met mijn winkelmandje tegen iemand aan botste.

Ik verontschuldigde mij ook niet eens, nee ik botste gewoon tegen iemand aan omdat ik er gewoon langs moest. Van die walgelijke supermarktirritaties, het lijken wel net mensen. De supermarkt was ontzettend vol en dat kon je gelijk al wel merken aan het aantal winkelkarretjes en winkelmandjes die aanwezig waren in de winkel. Staan er veel dan is het rustig, is het haast op, dan is het druk. Op zich een redelijke logica al is dat natuurlijk niet helemaal waar. Sommige scholieren of studenten zijn naast hun school en studie op zichzelf al redelijk lui, maar laten dat nu ook doorschemeren tijdens hun zaterdagbaan. Ze kijken moe en lomp uit hun ogen en een vriendelijke groet kan er al niet meer af, met als resultaat dat er een hele stapel lege winkelmandjes gewoon bij de lopende band van de kassa staan opgestapeld. Kortom ordinaire luiheid, want het overtollige werk willen ze kennelijk niet zien. Nee, ze klagen liever over hun studie hoe zwaar die wel niet is of over hun school hoe saai die wel niet is. Maar wel kei en keihard werken op de zaterdag. Nou, jongens petje af, maar voor mij hoeft het niet. Ik ben ook een student, maar heb gelukkig al jaren geen zaterdagbaan meer. Ik werk alleen slechts tijdelijk op contract tijdens de schoolvakanties en dat vind ik wel prima zo. Vaste lasten heb ik amper omdat ik nog thuis woon en mijn studiefinanciering daar kan ik net maandelijks van rond komen. Ik zorg er gewoon voor dat ik gewoon maandelijks een vast bedrag over houd en ja het NIBUD heb ik voor dat soort flauwekul niet nodig, ondanks dat de koopkracht dit jaar weer fors achteruit gaat. Over koopkracht gesproken, daar was overigens niets van te merken in de plaatselijke supermarkt. Ik moest gewoon bier hebben en een diepvries pizza en een krant, maar meer ook niet. Ellenlange rijen stonden voor de kassa’s met zuchtende, steunende dikke vadsige mensen die al klagend het weekend in gingen. Kortom een stelletje malloten zo dacht ik. Echter ontkwam ik er natuurlijk ook niet aan. Nee, ook ik moest in zo’n rij voor de kassa plaatsnemen, wat ik ook maar braaf deed.

Eenmaal in de rij zette ik mijn boodschappen op de lopende band van de kassa. Op het einde van de rit komen die boodschappen dan altijd aan bij zo’n trut of homo die vervolgens nadat alle bliepjes zijn geweest een bedrag op noemt die je moet betalen. Logisch natuurlijk, maar dan komt er nog iets bij. ‘’Meneer spaart u ook voetbalkaartjes,’’ zei de kassamuts terwijl ik mijn boodschappen aan het inpakken was. Ik keek haar vreemd aan, ‘’pardon?’’ ‘’Of u ook voetbalkaartjes spaart?’’ Mijn wenkbrauwen krulden zich samen ten teken van verbaasdheid waarop ik vervolgens zei; ‘’lieve schat ik ben 24.’’ Even viel er een korte stilte. Tja, wat moet ik nou met stickers aanvangen…? Geef ze liever aan kleine kinderen in plaats aan van grote, maar ja mensen zijn nu eenmaal brutaal. De vrouw die achter mij stond vond het hele gebeuren reuze interessant. ‘’Geef ze dan maar aan mij als die meneer voor mij ze niet wil hebben, mijn zoontje van 7 spaart ze namelijk.’’ Ik zuchtte, pakte mijn boodschappen verder in mijn tas en vroeg om het kassabonnetje, die ik altijd steevast mee wil hebben voor eventueel een gelijknamig warenonderzoekje. ‘’Doe mij ze dan toch maar,’’ zuchtte ik en stak de hand uit naar de kassamuts. ‘’Nou ja meneer, u gaf net aan dat u ze niet wil hebben,’’ zei de mevrouw teleurgesteld en keek mij aan als een zielige pup goldenretriever die zat te wachten op zijn baasje, niet wetende dat het baasje nooit meer terug zou komen. ‘’Mevrouw, het gaat om de mentaliteit. Ik zei slechts alleen dat ik 24 was niet dat ik de kaartjes niet wou hebben. Dat u vervolgens daar een etiket op plakt in de zin van, ‘’goh meneer wil ze toch niet’’ dat is dan u fout. Ik wil gewoon mijn voetbalkaartjes,’’ waarop de kassamuts ze me toch overhandigde en de mevrouw achter me teleurgesteld riep op hoge toon de woorden; ‘’nou ja zeg.’’ Ik lachte en vond wel dat ik een goede daad had verricht. Het is gewoon een pure mentaliteitskwestie. Formeel gezien had ik ze nog niet geweigerd dus kan ik ze gewoon opeisen wat ik ook deed. Dat een andere miep daar vervolgens zelf een etiket op plakt is dan mooi haar fout. Weer mooi iemand voor lul gezet, maar mij kon het niets schelen. Het was haar eigen schuld, hebberigheid wordt gewoon keihard afgestraft. Ik verliet de winkel nadat ik had afgerekend en mijn boodschappen in de tas had gestopt en liep naar buiten naar de accordeon Turk om daar mijn laatste twee stuivers in te gooien die ik nog in mijn portemonnee had. En de voetbalplaatjes…? Die flikkerde ik met liefde in de prullenbak.

Ralph Steenbeek.
Meer Ralph op Steenbeek.tk